คุณหมอขา...

posted on 19 Feb 2009 15:20 by itai

สวัสดีค่ะคุณหมอ

       ดาวเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลค่ะ หน้าตาก็จัดได้ว่าไม่ดีแถมยังว่างงานอีกต่างหาก วันๆ อยู่แต่ในบ้านนั่งดาวน์โหลดหนังมาดูแทบจะเหมาค่ายอยู่แล้ว ก็ยังรู้สึกเบื่อมากเลยค่ะ อากาศก็ร้อน ออกไปนอกบ้านตัวก็ดำ ดาวรับไม่ได้กับสภาวะอย่างนี้จริงๆ ค่ะ มันเป็นเรื่องเซนซิทีฟมากมายค่ะคุณหมอ บ่นให้คุณแม่ฟังคุณแม่ก็ไม่เข้าใจค่ะ คุณแม่บอกว่าคุณแม่ไม่เซนซิทีฟค่ะ

       คุณหมอคะ แต่เมื่อไม่กี่วันมานี้ดาวมีเรื่องตื่นเต้นเกิดขึ้นในชีวิตค่ะ ตอนตีสองมีใครก็ไม่รู้โทรศัพท์มาที่บ้าน ดาวเห็นว่ามันดึกแล้วคนทั่วๆ ไปเค้าคงไม่โทรมาหาตอนเวลาอย่างนี้แน่ๆ ดาวจึงคิดว่า เค้าคนนี้ต้องแตกต่าง และพิเศษกว่าคนอื่นๆ ที่ดาวเคยเจอแน่นอน ...ดาวคอนเฟิร์ม ... ดาวจึงถกผ้าถุง แล้วรีบวิ่งไปรับโทรศัพท์ค่ะ คือ..ดาวไม่ได้บ้านนอกนะคะ นี่มันชุดนอนหน่ะค่ะ ปกติดาวใส่เสื้อสายเดี่ยวออกเที่ยวเชียวนะคะคุณหมอ วัยรุ่นแถวนี้นิย๊มนิยม แต่ดาวขัดใจคุณยายของดาวที่บ้านมากมายเลยค่ะ ทำไมคุณยายถึงเรียกว่าเสื้อคอกระเช้าก็ไม่รู้ แค่ดาวดัดแปลงให้เสื้อเป็นจีบพองๆ นิดหน่อย แล้วก็ติดลูกไม้ตรงขอบแขนแค่เนี้ย ถ้าทำอย่างนี้แล้วเป็นเสื้อคอกระเช้าแบบที่คนต่างจังหวัดเค้าใส่กันดาวคงไม่ทำหรอกค่ะ มันเชยมั๊ก มากกก...

       อุ้ยนอกเรื่องค่ะคุณหมอคะ หลังจากที่ดาวรับโทรศัพท์แล้ว ดาวไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ค่ะว่า สิ่งที่ดาวคิดไว้จะเป็นไปตามนั้นทุกอย่าง เค้าคนนั้นที่โทรมาช่างพิเศษกับดาวเหลื่อเกินค่ะ เค้าไม่พูดอะไรกับดาวเลยสักนิดตอนรับสาย เค้าคงไม่ทราบว่าตอนนั้นใจดาวมันสั่นไปหมด แถมยังเต้นโครมครามๆ เอามากๆ คือ...ดาวเหนื่อยมากคะ ดาววิ่งลงมาจากชั้น 5 เพื่อมารับโทรศัพท์ที่ชั้น 1 ดาวโกรธเค้าเล็กน้อยที่เค้าต้องทำให้ดาวเหนื่อยขนาดนี้ แต่พอคิดว่าเค้าเป็นคนพิเศษโทรมาดาวก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งค่ะ แต่ดาวอยากจะสารภาพว่า ตลอด 1 นาทีที่ดาวหูโทรศัพท์มาแนบหูของดาวนั้น ดาวกลับไมได้พูดอะไรออกไปแม้แต่คำเดียวค่ะ เพราะว่าครั้งนี้เค้ามาแปลกค่ะ เค้าเปิดเพลงภาษาปะกิตให้ดาวฟังด้วย

       อนิจฉาสาวบ้านนอกอย่างดาวแปลไม่ออกหรอกค่ะ เพราะทุกทีที่เค้าโทรมาเค้าก็ไม่ได้พูดอะไร ครั้งนี้ดาวเลยแปลกใจเล็กน้อยถึงปานกลาง ประกอบกับสมองคิดมากเป็นบางส่วน หย่อมความสงสัยปกคลุมเป็นบางพื้นที่ค่ะ แต่ก็ช่างเถอะค่ะ เพราะทุกทีที่ดาวรับโทรศัพท์เค้า ดาวก็ไม่เคยได้พูดอะไรอยู่แล้ว ทั้งๆ ที่ดาวก็อยากพูดอะไรกลับไปบ้างนะคะ อย่าง

       "อุ้ยตัวเอง โทรมาอีกแล้วเหรอคะ บ้านรวยเหรอ โทรมาแล้วไม่พูดเนี่ย"
อันนี้ออกแนวคิดขุหนุงหนิงน่ารักอะคะ แนวอื่นก็มีนะคะอย่างเช่น

       "ไอบ้า ประสาท เป็นปมด้อยรึไงมาสร้างปัญหาให้คนจะหลับจะนอนเนี่ย ไอ้แลนนนนนรักชาติ!!!!"

       แต่ดาวอายหน่ะค่ะ เพราะว่ายายของดาวนอนอยู่ข้างๆ โทรศัพท์เครื่องนั้นพอดี ดาวกลัวยายจะกลัวดาวแทนหน่ะค่ะ

       ใช่ว่าเค้าจะโทรมาตอนกลางคืนอย่างเดียวนะคะ ตอนกลางคืนหน่ะ นานๆ มาทีค่ะ แต่ตอนกลางวันนี่ แทบวันเว้นวันเลยหล่ะคะ ท่าทางเค้าคงรวยจริงๆ ด้วยละคะคุณหมอ..

      คุณหมอว่า ดาวจะทำยังไงดีคะกับคนพิเศษของดาวคนนี้ นี่ครั้งหน้าถ้าเค้าโทรมาอีกแล้วยายไม่อยู่ ดาวก็อยากจะคุยกับเค้าให้รู้เรื่องกันไปเลยค่ะคุณหมอ ตอนนี้ปอบผีฟ้ากำลังดัง ดาวอยากจะบอกเค้ากลับไปว่า

       "หึหึหึหึหึ ฮึฮึฮึฮึฮึ.....เลือดดดด มีไหมเลือดดดด ข้าต้องการเลือดดดดด"

       อย่างนี้เค้าจะกลับตัวกลับใจ ไปบริจาคเลือดที่สภากาชาดไทยแทนการโทรมาหาดาวไหมอะคะ ดาวปั่นป่วนหัวใจไปหมดเลยค่ะ ดาวเหนื่อยค่ะ ไม่อยากวิ่งลงบันไดมารับโทรศัพท์เค้าอีกแล้ว

ขอบคุณล่วงหน้านะคะคุณหมอ
ดาว...มาหามาลัย

 

 

 

ปล. เผอิญว่าดาวหูดีหน่ะค่ะ เลยได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ชั้น 1 ตอนเด็กๆ ยายเล่าว่า ขนาดเสียงรถไอติมดัดที่ขายอยู่ตำบลข้างๆ ดาวยังได้ยินเลยค่ะ คุณหมออย่าสงสัยไปเลยนะคะ
ปล2. แต่เห็นยายว่า เดี๋ยวนี้ดาวไม่ค่อยได้ยินอะไรที่อยู่ใกล้ๆ ซะแล้วละค่ะ เห็นแถวบ้านเค้าเรียกกันว่าโรคหูทวนลม คุณหมอพอรู้จัก และมีวิธีรักษาไหมคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ