โอ้ว..ภาคใต้ ทำไมเปนเช่นนี้หนอ..

ระบบเสียง

_จากที่ได้อธิบายลักษณะของพยัญชนะและสระไว้ในคราวที่แล้ว (ถ้าได้อ่านจนจบ) จะพบว่าอักษรเกาหลีมีค่อนข้างน้อย จึงทำให้ชาวเกาหลีที่พูดอังกฤษไม่เก่งอาจสื่อสารกับคุณในลักษณะเช่นนี้

ดิส อิส อะ กิ๊บพึทึ

_อันนี้ประสบการณ์ตรง ตอนนั้นเกาหลียังอ่อนหัด ฟังไม่ออก ถามย้ำกับเค้าว่า gift? Do you mean a gift? พร้อมทำหน้างง เค้าก็ย้ำจนน้ำลายกระเด็นเพราะนึกว่าตัวเค้าพูดไม่ชัด กิ๊บพึทึ 55 ไอเราก็นึกว่าศัพท์ใหม่ สรุปว่าวันนั้นก็พูดกันไม่รุเรื่อง -.-

_แต่เหนือฟ้าก็ยังมีฟ้า เมื่อเปรียบเทียบกับคนไทยแล้ว คนไทยมีลีกษณะการอ่านภาษาอังกฤษด้วยการลงท้ายคำเป็นเสียงสูงมานานนม มอ-นิ-เต้อ, เจน-นิ-เฟ้อ, ปี-เต้อ ไม่เชื่อลองพูดดูสิ..แต่สำหรับคนเกาหลี การถอดคำอ่านมาจากคำต่างประเทศ ตัวอย่างเช่นคำที่ลงท้ายต้วย er เค้าจะใช้สระ ㅓ(สระออ) (ก็แน่หล่ะมันไม่มีสระ เออ ในภาษาเกาหลีนี่หว่า..) ทำให้เค้าอ่านคำอังกฤษบางคำได้ชัดมาก computer อ่าน คอม-พยู-ทอ (컴퓨터) ไม่มีคอม-พิว-เต้อ แบบไทยเรา

_อาจารย์เกาหลีเคยบอกว่า ไม่เข้าใจเล้ย..ทำไมคนไทยต้องอ่าน ยูนิเวอซิตี้ ปริ้นเต้อ สปี๊กเก้อ กันด้วย..

_เข้าเรื่องดีกว่าเนอะ

การออกเสียงพยัญชนะ

> ㄱจะมีเสียงเป็น k เมื่ออยู่ในพยางค์หน้า และออกเสียงเป็น g เมื่ออยู่ในคำ

> ㄷจะมีเสียงเป็น t เมื่ออยู่ในพยางค์หน้า และออกเสียงเป็น d เมื่ออยู่ในคำ

> ㅂจะมีเสียงเป็น p เมื่ออยู่ในพยางค์หน้า และออกเสียงเป็น b เมื่ออยู่ในคำ

> ㅈจะมีเสียงเป็น sh เมื่ออยู่ในพยางค์หน้า และออกเสียงเป็น j เมื่ออยู่ในคำ เช่น

가게 อ่าน คาเก แปลว่า ร้านค้า

돕다 อ่าน ทบดะ แปลว่า ช่วย

배부르다 อ่าน เพบูรึดะ แปลว่า อิ่ม****(แก้ไข)

> ㄹ จะออกเสียงเป็น ล เมื่อพยางค์หน้ามีตัวสะกด และออกเสียงเป็น ร เมื่อพยางค์หน้าไม่มีตัวสะกดเช่น

라디오 อ่าน ราดิโอ แปลว่า วิทยุ

기린 อ่าน คีริน แปลว่า ยีราฟ

블럭 อ่าน บล็อก แปลว่า ..

> ㅅ เจอสระ ㅣจะออกเสียงเป็น ㅈ

เช่น ชื่อหนังสือพิมพ์เกาหลี시사저널อ่าน ชีซา เจอร์นัล

การออกเสียงสระ

ㅐㅔㅒㅖกับพยัญชนะอื่นที่ไม่ใช่ㅇ(이응) ให้อ่านออกเสียงเป็น "เ -" (คือว่าสมัยนี้คนเกาหลีนิยมอ่าน "แ -" เปน "เ -") ดังนั้นคนชื่อแอน แม้จะถอดเป็นคำเกาหลีว่า 앤 แอน แต่คนเกาหลีก็จะเปลี่ยนชื่อคุณให้เป็น 엔 เอน อยู่ดี

_ส่วนที่ยากอีกส่วนหนึ่งเกิดจากระบบเสียงของภาษาเกาหลี ที่เวลาพูดออกเสียงอย่าง แต่เวลาเขียนกลับเขียนเป็นอีกอย่าง ทั้งนี้เกิดจากระบบการกลมกลืนเสียงของภาษานั่นเอง ซึ่งมีหลักการหลายข้อที่ ควรจำได้ หลายข้อ เพื่อจะได้สื่อสารกับชาวเกาหลีให้เข้าใจกันได้ง่ายขึ้น (คนเขียนก็ใช่ว่าจะจำได้หรอกนะ)

การเปลี่ยนเสียงพยัญชนะท้าย

ในระบบเสียงเกาหลีมีหน่วยเสียงพยัญชนะท้ายทั้งหมด 7 หน่วยเสียง คือ /p/ /t/ / k/ /m/ /n/ /ŋ/ /l/

1. เสียงพยัญชนะท้าย ㅂㅍจะเป็น /-p/

밥 อ่าน พับ /phap/ ข้าว

합 อ่าน ฮับ /hap/ รวมทั้งหมด (the sum total)

앞 อ่าน อับ /?ap/ ข้างหน้า

숲 อ่าน ซุบ /sup/ ป่า

2. เสียงพยัญชนะท้าย ㄷㅅㅆㅈㅊㅌจะเป็น /-t/

곧 อ่าน กด /kot/ โดยตรง, ทันใด

옷 อ่าน โอช /?ot/ เสื้อ

있 อ่าน อิด /?it/ มีอยู่ (กริยารากศัพท์คือ 있다)

낮 อ่าน นัด /nat/ วัน, กลางวัน (day, daytime, day light)

꽃 อ่าน กด /kkot/ ดอกไม้

솥 อ่าน ซด /sot/ กาต้มน้ำ (an iron pot, kettle)

3. เสียงพยัญชนะท้าย ㄱㄲㅋจะเป็น /-k/

악 อ่าน อัก /?ak/ oh! (อุทาน), หมดหวัง

밖 อ่าน พัก /phak/ ข้างนอก

녘 อ่าน นยอก /nyək/ ราวๆ (around)

4. เสียงพยัญชนะควบ ㅄㄳㄵออกเสียงตามพยัญชนะตัวหน้า

값 เป็น 갑 อ่าน กับ /kap/ ราคา

넋 เป็น 넉 อ่าน น็อก /nək/ ผี, วิญญาณ (a soul, a spirit, a ghost)

핥 เป็น 할 อ่าน ฮัล /hal/ lick (มาจากกริยารากศัพท์ 핥다)

앉 เป็น 안 อ่าน อัน /?an/ นั่ง (มาจากกริยารากศัพท์ 앉다)

5. เสียงพยัญชนะควบ ㄺㄼไม่เสมอไป

닭 เป็น 닥 อ่าน ทัก /tak/ ไก่

읽(고) เป็น 일꼬 อ่าน อิลโก่/?ilkko/ อ่าน (มาจากริยารากศัพท์ 읽다)

읽(지) เป็น 익찌 อ่าน อิกจิ่ /?ikcci/

6. พยางค์หน้ามีพยัญชนะท้าย และพยางค์หลังไม่มีพยัญชนะต้น (คือพยางค์ที่เริ่มด้วยสระ) พยัญชนะท้ายของพยางค์หน้าจะย้ายตำแหน่งเป็นพยัญชนะต้นของพยางค์หลัง

웃을เป็น 우슬 อ่าน อุซึล /wsшl/ หัวเราะ (มาจากกริยารากศัพท์ 웃다)

웃은เป็น 우슨 อ่าน อุซึน /wsшn/

값이เป็น 갑시 อ่าน คับชี /kapsi/ ราคา

값을เป็น 갑슬 อ่าน คับซึล /kapsшl/

การกลมกลืนเสียง

1. เมื่อพยางค์หน้ามีพยัญชนะท้าย ㅂㄷㄱและพยางค์หลังมีพยัญชนะต้นที่เป็นเสียงนาสิก เสียงพยัญชนะท้ายจะเป็นเป็นเสียงนาสิก ㅁㄴㅇเช่นเดียวกัน เช่น

집는다 อ่าน 짐는다

받는다 อ่าน 반는다

속는다 อ่าน 송는다

2. เมื่อเสียงนาสิก ㅁㅇพบกับ ㄹและ ㄹจะเปลี่ยนเป็น ㄴเช่น

남루 อ่าน 남누

감로수 อ่าน 감노수

종로 อ่าน 종노

경로 อ่าน 경노