วันนี้ออกจากบ้านเพราะรัตน์บอกว่ามี job fair ของเครือเมเจอร์ที่เมเจอร์ปิ่นเกล้า แม้จะไกลแถมทางที่เลือกไปก็โคดดดดจะอ้อม (เกษตร - รถใต้ดิน - หัวลำโพง - ปอ. 7 - เซ็นปิ่น) ไอต่ายก็ยอม ทั้งๆ ที่ทางใกล้กว่าก็มี (นนท์ - เซ็นปิ่น) แต่ว่าไปไม่เป็นแถมกลัวหลง (ทางไกลเรื่องเล็ก แต่ถ้าหลงกรูตายแน่)
นัดน้ำ เพื่อนผู้ร่วมชมรมคนไร้งานไว้ที่เซนปิ่น (บ้านมันอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นด้วย สบายจิงๆ) ดูที่ประกาศรับสมัครตำแหน่งงานแล้วก็กลัวมันเคือง อุตส่าห์ลากมันมาด้วยแต่ว่าลงได้แค่ 2 ตำแหน่ง แต่น้ำเป็นคนดีมากจ่ะ เพราะน้ำไม่แสดงอาการหงุดหงิดใดๆ ให้เราเห็นเลย(เอ๊ะ หรือว่ามันแอบด่ากรูในใจ)
สมัครเสร็จเห็นว่าเพิ่งบ่ายสามก็เรยไปคอมมาร์ทต่อ จะไปคนเดียวก็กลัวจะไปทำเสล่อ เลยลากไอน้ำไปร่วมเสล่อด้วยเป็นเพื่อนกัน (ใจง่ายด้วยขอบอก ชวนไปก็ไป -_-')
ที่สถานีศูนย์ประชุมฯ พอจะก้าวขึ้นบันไดเลื่อนเท่านั้นแหละ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็น...เห็น....เห็น...
โอ้วม่ายยยยยยยยยยย..
..
..
มัน มัน มันคืออออออออออออออ......
..
..
อ้ากกกกกกกกกกกกส์.....
..
..
..
inat นั่นเอง (ทำไมกรูต้องทำเสียงซะน่ากัวด้วยเนี่ย) inat กำลังเคลื่อนตัวลงมาตามบันไดเลื่อน...inat ไม่สนใจดิฉันเลยค่ะ คาดว่าในใจคงมัวแต่คิดเรื่องจะทำยังไงกับของเล่นใหม่ที่เพิ่งซื้อมา น่าสงสารจิงๆ ที่ inat ต้องหอบชุดลำโพง 5.1 กับชุดอุปกรณ์ @#$^@&*$ (จำชื่อไม่ได้) ที่มันใฝ่ฝันมานานว่าอยากได้แต่เพียงลำพัง หนักหล่ะเสะ โฮะๆๆ..(ช่วยก็ไม่ช่วยแถมยังหัวเราะมันอีกกรู...)
งานคอมมาร์ทตระการตามากค่ะ (คือเพิ่งมาเป็นหนแรก) มันเป็นงานที่รวมของที่อยากได้ทุกอย่างมาอยู่ด้วยกัน ไอต่ายกับไอน้ำก็เดินเป็นไอบ้าน้ำลายไหลกันอยู่สองคน (ไอน้ำจะน้ำลายไหลมากขึ้นเมื่อเดินผ่านพริตตี้ที่กำลังเต้นอยู่..) อุ้ย โน่น notebook อุ้ยนี่ ipod อุ้ยนั่น 5.1 อ๊ะ O2 อ๊ะ ppc เฮ้ยนี่ sd 1G 2,999 บาท (ฮ่วยยยยยยยยยยย handy กรู 128 ตั้งพันสาม)
เดินชมงานจนหมดชั้นล่างชั้นบน ก็พบว่าสินค้าราคาถูกมากแต่ก็ซื้ออะไรไม่ได้สักอย่างเพราะความจนㅠ.ㅠ ได้เวลาอันสมควรเรยกลับบ้าน
เหมือนเดิม ต้องใช้บริการรถใต้ดินไปขึ้นที่ jj ฟ้าเริ่มครึ้มๆ แล้ว...รีบกลับๆๆ วันนี้ดีจังรถเมล์มาไว
บนรถคนเยอะมากก..จำต้องยืน เวลาผ่านไปสักพัก อ๊ะฝนตก..มันตกหนักขึ้น หนักขึ้น หนักขึ้น และแล้ว..
โอ้ว...เจ้ดโด่..น้ำท่วม..ที่ท่วมหน่ะไม่ใช่ถนน บนรถนี่แหละ ซึ่งก็ไม่อาจรู้ได้ว่าแหล่งกำเนิดน้ำมันอยู่ที่ใด ไม่แน่ว่าเมื่อ 5 นาทีก่อนอาจเกิดแผ่นดินไหวที่สวนจตุจักร จึงส่งผลให้เกิดคลื่นสินามิถล่มชายฝั่งเซ็นทรัลลาดพร้าวด้านพหลโยธิน แร้วบังเอิญรถเมล์กรูขับผ่านตรงนั้นพอดีกรูก็เรยโดนอานิสงค์ไปด้วย เจ้ดดดดดดด..สินามิถล่มปอ.104 (กรูก็เว่อร์ซะ -*-)
แต่ที่สำเหนียกได้ขณะนี้คือเท้ากำลังเปียกชุ่ม พอก้มลงมอง..อ้ากกกกกกกกกกกกกกกส์..สินามิลูก 3 4 5 ไหลตามมาเป็นระลอกๆ ตามแรงรถเบรก..อิ๊ๆๆ (ดัดจริตไปงั้นแหละ) กรูก็ไม่รุจะทำยังไงเลยยืนเขย่งหวังให้ปลายกางเกงยีนส์มันไม่ติดพื้น แต่เขย่งยังไงก็ยกชายกางเกงขึ้นมาได้ไม่หมด เปียกสิกางเกงกรู..สาดดดด..นี่ไม่ได้ห่วงว่าน้ำสกปรกนะ แต่ว่ายีนส์ตัวนี้มันเพิ่งซัก และเพิ่งใส่ได้แค่หนเดียว..กรูหล่ะเส้าใจ
แล้วขณะที่กรูกำลังนึกเสียดายแฟ้บที่จะต้องใช้ซักกางเกงอยู่นั้น คุณพี่กระเป๋าเดินผ่านมาพอดี ท่านก็หยุดมอง ตาต่อตาประสานกัน..ปิ๊งๆ (เชี่ย..ไม่ใช่) ดูท่านพี่มองเดะ ดังว่าท่านพี่ไม่เคยเห็นคนยืนด้วยปลายเท้าหรือกระไร จ้องอยู่ได้ เด๋วปั๊ดแม่ก็เต้นบัลเล่ย์โชว์ซะเลยนี่..ฮ่วยยยยย...
แต่ไอต่ายก็ถึงบ้านโดยสวัสดิรูปนะ..โอ้เย่..
สวัสดี_/|\_
ปล. เจอพี่จึงกับพี่หนุ่มด้วย ถามซะเหมือนกันเลยว่าทำงานที่ไหน..เอ่อ...เพ่..หนูตกงาน พลางหัวเราะแฮะๆ พี่หนุ่มยื่นมือออกมาตบไหล่ประสาผุ้ชายด้วยกัน (เอ๊ะยังไง -*-) ว่าไม่เป็นไร ค่อยๆ หาละกัน ว่าแต่..สนใจคอมสักเครื่องไหมต่าย..(อ้าวเพ่..ขายของกรูซะงั้น)
